آرمان عمادی

آرمان عمادی، ۲۸ ساله، فرزند مهروش و یونس از مرودشت در استان فارس و با ریشه خانوادگی در روستای عمادآباد بود. فوق‌لیسانس حقوق داشت، انگلیسی و فرانسه درس می‌داد، مدتی در داروخانه کار کرده بود و مدتی کافه‌ای به نام کالدی داشت تا اماکن مجبورش کرد تعطیل کند. نزدیکان به بی‌بی‌سی فارسی گفته‌اند معتقد بود حقوق مرد و زن باید برابر باشد و مرتب در اعتراضات زن، زندگی، آزادی شرکت می‌کرد. شب پیش از اصابت مرگبار، گلوله ساچمه‌ای به دستش خورده بود؛ با همان دست زخمی برای مادرش نوشت: «مادرم، الله که یار باشد، بگذار دشمن هزار باشد.» حدود ۲۴ تا ۲۵ آبان ۱۴۰۱ ماموران از مسجد محل از فاصله نزدیک چشم و جمجمه‌اش را نشانه گرفتند. شاهدان می‌گویند پیش از انتقال به بیمارستان او را در همان مسجد نگه داشتند. پزشکان چشمش را تخلیه کردند، از شکستگی جمجمه و مرگ مغزی گفتند و حدود سه روز به دستگاه وصل بود تا ۲۶ آبان (۱۷ نوامبر ۲۰۲۲) دستگاه را خاموش کردند. مقام‌ها ابتدا پیکر را تحویل ندادند و از خانواده خواستند بگویند بسیجی بوده؛ خانواده زیر بار نرفت. خاکسپاری، هفتم و چهلمش به تجمع‌های بزرگ ضدحکومتی تبدیل شد و فشار بر خانواده ادامه یافت.