محمد فلاح

محمد فلاح حدود ۳۵ ساله بود، پرستار بخش مراقبت‌های ویژه (آی‌سی‌یو) بیمارستان امام خمینی آمل در مازندران؛ همکاران و بیماران او را مراقبت‌گر ماهر، گرم و محبوب به یاد می‌آورند. متأهل بود و پدر پسری حدود پنج‌ساله. همسرش هنگام کشته‌شدن او باردار بود؛ فرزند دوم‌شان پس از مرگ او به دنیا آمد.

شامگاه ۳۰ شهریور ۱۴۰۱ (۲۱ سپتامبر ۲۰۲۲)، در جریان اعتراضات زن، زندگی، آزادی در آمل، با تفنگ ساچمه‌ای از سوی نیروهای امنیتی یا لباس‌شخصی‌ها هدف قرار گرفت. ساچمه‌ها به گلو، گردن و سینهٔ او اصابت کرد. خونریزی شدید داشت و بر اثر جراحات جان باخت.

به روایت شاهدان و بستگان، او درگیر درگیری نبود: به‌عنوان کادر درمان، در حال کمک به مداوای یک معترض زخمی بود که هدف شلیک قرار گرفت. روایتی دیگر می‌گوید آن شب در حال بازگشت به خانه بود. آنچه در روایت خانواده و همکاران بیمارستانی روشن است این است که او پرستار بود، شهروندی مستقل، که در میانهٔ سرکوب گرفتار شد.

رسانه‌های حکومتی بعدها کوشیدند او را بسیجی یا همکار پلیس معرفی کنند که به دست «اغتشاشگران» کشته شده است. خانواده، دوستان و همکاران بیمارستانی‌اش این ادعا را قاطعانه رد کردند؛ گفتند او هیچ پیوند سازمانی با نیروهای نظامی یا شبه‌نظامی نداشت و پرستار آی‌سی‌یو بود، نه مأمور دستگاه امنیتی. روایت مناقشه‌برانگیز رسمی در اینجا تنها به‌عنوان ادعایی ثبت می‌شود که خانواده و همکاران آن را نپذیرفته‌اند.

پیکر او با امنیت سنگین تحویل داده شد و در روستای الله‌کج کلا در نزدیکی آمل به خاک سپرده شد. مراسم چهلم و سالگردهای بعدی نیز زیر نظارت و حضور سنگین امنیتی برگزار شد.

او در آمل در کنار دیگر کشته‌شدگان همان روز، از جمله غزاله چلاوی، عرفان رضایی و سید سینا موسوی، به یاد مانده است: همسر، پدر، و پرستاری که مراقبت از زخمی‌ها جانش را گرفت.