امید حسنی

امید حسنی، فرزند حیدر و نگار، جوانی کُرد اهل روستای پایگلان از توابع سروآباد و ساکن سنندج بود. سازمان حقوق بشری هه‌نگاو سن او را ۲۲ سال اعلام کرده و کُردپا به نقل از یکی از نزدیکانش، تاریخ تولد او را ۲ اردیبهشت ۱۳۸۱ نوشته است که بر اساس آن ۲۰ ساله بوده است.

او پنج‌شنبه ۲۶ آبان ۱۴۰۱ (۱۷ نوامبر ۲۰۲۲) در مراسم چهلم پیمان منبری، داریوش علیزاده، یحیی رحیمی و محمد امینی، از جان‌باختگان خیزش «زن، زندگی، آزادی»، در سنندج شرکت کرد. حدود ساعت ۲ بعدازظهر تلفن همراهش خاموش شد؛ او بازداشت شده بود و هه‌نگاو بازداشت را به نیروهای سپاه پاسداران نسبت داده است. به گفته منبع کُردپا، او پس از حدود پنج ساعت بازداشت در کلانتری ۱۲ فروردین سنندج زیر شکنجه بیهوش شد و آمبولانسی که از بیمارستان توحید اعزام شد هیچ علائم حیاتی در او نیافت. یک منبع در بیمارستان توحید به هه‌نگاو گفت که پیکر بیهوش او بدون علائم حیاتی به بیمارستان منتقل شده، به شدت از ناحیه سر و گردن مورد ضرب و شتم قرار گرفته بود و اجازه عکس‌برداری به کادر درمان داده نشد؛ نام او در فهرست بیمارستان ثبت نشد و پیکرش با عجله به سردخانه منتقل شد.

خانواده‌اش همه کلانتری‌های سنندج را گشتند و پاسخی نگرفتند و وقتی پدرش به کلانتری ۱۲ فروردین رفت، به او گفتند کسی با این نام بازداشت نشده است. تنها ساعت ۸ شب جمعه ۲۷ آبان به خانواده خبر دادند که جنازه‌ای در سردخانه بهشت محمدی ممکن است پیکر امید باشد. آن‌ها پیکر او را کبود و با فک شکسته یافتند که بدون اطلاعشان کالبدشکافی شده بود. با تهدید به اینکه اگر همان شب خاکسپاری نکنند ۱۱ تن از بستگانشان خواهند مرد، او را همان شب ساعت ۱۰ و تنها با حضور چند تن از اعضای خانواده، در قبری که نیروهای امنیتی از پیش آماده کرده بودند در قطعه ۱۱ به خاک سپردند و اجازه ندادند در قطعه ۱۲ کنار دیگر جان‌باختگان سنندج دفن شود. نیروهای امنیتی اجازه برگزاری مراسم سوم و چهلم را در بهشت محمدی ندادند و خانواده سه روز در منزل مراسم ختم برگزار کرد.