امید شهنوازی

امید شهنوازی کارگر ساختمانی و مولوی جوان ۲۰ساله بلوچ اهل زاهدان بود, متولد ۱۹ اردیبهشت ۱۳۸۱، فرزند احمد، متأهل با دختری دوساله. تا دوازده‌سالگی شناسنامه نداشت و به مدرسه دولتی راه نیافت؛ در مسجد محل و بعداً مکی درس خواند و چندی در مسجد باقری تدریس می‌کرد و همزمان کارگری می‌کرد. در جمعه خونین ۸ مهر ۱۴۰۱، به گفته مصاحبه بنیاد برومند با بستگان، برای نماز جمعه به مصلای مکی رفت و سه گلوله جنگی از بام‌ها به سینه و کلیه او خورد.

نمازگزارانی که خانواده نمی‌شناخت همان روز پیکر را به خانه رساندند؛ در مزار لار به خاک سپرده شد. ثبت احوال باطل کردن شناسنامه را مشروط به پذیرش «بیماری قلبی» کرد, خانواده نپذیرفت. والدین با رسانک از پسر آرام اهل کار و درس گفتند.