عباس آرزو

عباس آرزو (که با نام عباس آرزو چافی نیز یاد شده است)، مردی ۴۳ ساله و ساکن شهر ساحلی چاف و چمخاله از توابع لنگرود در استان گیلان بود. او پدر دو فرزند بود. در منطقه فردی سرشناس و مردم‌دار شناخته می‌شد، در زمینه بنگاه معاملات ملکی، قصابی و کبابی فعالیت داشت و سال‌ها مربی فوتبال پایه بود. مردم محل او را «پسر دریا» صدا می‌زدند.

او شامگاه جمعه ۱۹ دی ۱۴۰۴ (۹ ژانویه ۲۰۲۶)، در جریان اعتراضات چاف، به دست نیروهای حکومتی کشته شد. هه‌نگاو کشته شدن او را تأیید کرده است. توانا گزارش داد که گلوله جنگی به قلب او اصابت کرد، در حالی که روایت‌های دیگر، از جمله ایران اینترنشنال ورزشی، می‌گویند او ابتدا با اصابت گلوله به پا بر زمین افتاد و سپس در پی ضربات واردشده جان باخت. به گفته توانا، پیکر او تنها پس از دریافت پول و به شرط دفن شبانه به خانواده تحویل داده شد. هرانا او را در شمار جان‌باختگان تأییدشده چاف آورده و نامش در فهرستی که دولت در بهمن ۱۴۰۴ منتشر کرد نیز آمده است.

در مراسم چهلم او، حاضران همراه با پخش ترانه «وطن عشق من» کف زدند. هه‌نگاو در همان گزارش، امید نوروزی و عرفان آزرده را نیز در میان جان‌باختگان گیلک تأیید کرده است.