آیدا عقیلی

آیدا عقیلی متولد ۲ تیر ۱۳۷۰ (۲۳ ژوئن ۱۹۹۱) و ساکن تهران بود و ۳۴ سال داشت. او با دستان خودش شمع می‌ساخت و اکسسوری طراحی می‌کرد، به یوگا، طبیعت و رقص علاقه داشت، در کلاس‌های مختلف هنری شرکت می‌کرد و سگ کوچکی به نام «کوکو» داشت. دوستان و نزدیکانش او را دختری پرانرژی توصیف می‌کنند که واقعاً زندگی و ایران را دوست داشت. نام او با نام پدر احمد در فهرستی که دولت در بهمن ۱۴۰۴ منتشر کرد نیز آمده است.

او در روز تولدش نوشته بود: «تولدم مبارک. برای خودم که هنوز با تمام زخم‌ها زنده‌ام، که هنوز باور دارم آزادی می‌رسد.» آخرین استوری اینستاگرام او که ۵ ژانویه ۲۰۲۶ منتشر شد، تصویری از خودش بود که ایران را در آغوش گرفته است.

شامگاه پنجشنبه ۱۸ دی ۱۴۰۴ (۸ ژانویه ۲۰۲۶)، در جریان اعتراضات محله هفت‌حوض در شرق تهران، هدف شلیک نیروهای حکومتی قرار گرفت. بنیاد عبدالرحمن برومند گزارش داد که او از پشت دو بار هدف گلوله قرار گرفت و ایران اینترنشنال از اصابت دو گلوله به سرش خبر داد. هه‌نگاو کشته شدن او را تأیید کرده و هرانا نام او را در فهرست جان‌باختگان تأییدشده آورده است. خانواده‌اش چند روز جست‌وجو کردند تا پیکر او را در میان پیکرهای منتقل‌شده به کهریزک پیدا کنند.

پیکر او در میان پیکرهایی بود که روز جمعه ۱۹ دی در پتو پیچیده و در حیاط پشتی بیمارستان الغدیر تهران رها شده بودند. خواهرش میترا او را در ویدیویی از این صحنه که بازتاب گسترده‌ای یافت شناخت و نوشت: «دختر زیبایی که ابتدای فیلم آروم و فارغ از درد دنیا خوابیده، آیدای نازم هستش.» کارزاری مردمی بعدها هویت ۲۲ پیکر رهاشده در بیمارستان الغدیر، از جمله او، را شناسایی کرد. همسرش علی بر سر مزارش بر کسی که آن گلوله را شلیک کرد نفرین فرستاد و دوستانش می‌گویند کوکو هنوز گویی چشم‌انتظار اوست.