حسین حیدری

حسین حیدری مرد پنجاه‌ساله‌ای از تهران، هوادار استقلال و دلباختهٔ رنگ آبی بود؛ اطرافیان او را شاد و عاشق خندیدن می‌شناختند. پنجشنبه ۱۸ دی ۱۴۰۴ (۸ ژانویه ۲۰۲۶) در محله هفت‌حوض تهران با اصابت گلوله جنگی به پشت سر و پهلو جان باخت، دو روز مانده به تولدش. پیش از پیوستن به اعتراض آن شب نوشته بود: «جای همه‌تون کف خیابونه؛ هر شب تا رسیدن به آزادی، یه لحظه هم نمی‌نشینیم.» پس از مجروح شدن، مردم او را به سمت بیمارستان بردند. وقتی خانواده با تلفنش تماس گرفتند، فردی پاسخ داد که به بیمارستان منتقل شده است. نخست به بیمارستان انصاری رفتند و اثری نیافتند. سرانجام پیکر را در حیاط پشتی بیمارستان الغدیر، پیچیده در پتویی آبی میان اجساد دیگر، پیدا کردند. او را از روی پوتین‌هایی شناختند که دخترش سال قبل برای تولدش هدیه داده بود. زیر فشار امنیتی، پیکر ۲۲ دی به خانواده تحویل شد و خاکسپاری تحت کنترل شدید برگزار شد.