محمدجواد (مهدی) پورکریم جلالی

محمدجواد پورکریم جلالی که خانواده و دوستانش او را مهدی صدا می‌کردند، جوانی ۲۲ ساله و گیلک، اهل آستانه اشرفیه در استان گیلان بود. او دانشجوی ترم آخر مدیریت بازرگانی در دانشگاه آزاد لاهیجان بود و در کنار درس، شعر می‌سرود، آهنگ می‌ساخت و ترانه‌هایی با مضامین اجتماعی می‌خواند.

مهدی شامگاه پنجشنبه ۱۸ دی ۱۴۰۴ (۸ ژانویه ۲۰۲۶) در خیابان‌های شهر زادگاهش به اعتراضات سراسری پیوست. در حوالی میدان حافظ آستانه اشرفیه، نیروهای جمهوری اسلامی با گلوله جنگی به کشاله ران راست او شلیک کردند. خانواده‌اش از ترس بازداشت او را به بیمارستان نبردند و به خانه منتقل کردند، اما مهدی چند ساعت بعد بر اثر خونریزی شدید جان باخت.

خانواده همان شب پیکر او را به‌صورت پنهانی به لیالمان، روستای مادری‌اش در نزدیکی لاهیجان، بردند. پیکر مهدی بعدازظهر جمعه ۱۹ دی (۹ ژانویه ۲۰۲۶) در آنجا به خاک سپرده شد؛ آن هم پس از آنکه خانواده ناچار شدند تعهد کتبی بدهند که موضوع را رسانه‌ای نکنند و از نهادها و مقام‌های حکومتی شکایت نکنند.

مهدی هوادار پرشور تیم استقلال بود و گفته بود: «اگر آسمانی شدم، پرچمم را با من بگذارید.» فرصت نشد پرچم را در قبرش بگذارند، اما روز نصب سنگ مزارش، مادرش آرام پرچم را زیر سنگ گذاشت.

پدرش در مراسم چهلم او، مهدی را طرفدار دموکراسی و عدالت‌خواهی و مخالف تمامیت‌خواهی خواند و نوشت: «مهدی پورکریم جلالی از جنس هیاهو نبود، از جنس ایستادن بود. باور داشت وطن فقط خاک نیست.»