نسیم پورآقایی

نسیم پورآقایی، مهندس مکانیک، زن متأهل و مادر دو کودک خردسال در تهران بود. نزدیکان و گزارش‌های حقوق‌بشری او را کسی به یاد می‌آورند که با امید از خانه بیرون رفت و دیگر بازنگشت.

شامگاه پنج‌شنبه ۱۸ دی ۱۴۰۴ (۸ ژانویه ۲۰۲۶)، همراه همسرش در جمعیت بزرگ معترضان خیابان اشرفی اصفهانی در منطقه صادقیه تهران بود. در ساعات پایانی شب، وقتی مردم به خانه بازمی‌گشتند، نیروهای سرکوب با گلوله جنگی شلیک کردند. دختردایی‌اش به ایران‌وایر گفت گلوله به سر و گردنش اصابت کرد. همسرش کوشید محافظتش کند، سپس سنگینی تنش را در آغوش خود حس کرد و دستش از خون خیس شد. او حدود یک ساعت پیکر نسیم را حمل کرد تا همسایگان با ملحفه کمک کردند و او را به بیمارستان پیامبران رساندند. پیکرش بعداً در پزشکی قانونی کهریزک بود. نزدیکان گفتند او حدود چهارصدمین پیکری بود که آن روز برای تحویل صدا زده شد.

سازمان حقوق بشری هه‌نگاو، گفت‌وگوی خانوادگی ایران‌وایر، و یادبود کمیته زنان شورای ملی مقاومت او را در میان جان‌باختگان صادقیه آن شب ثبت کرده‌اند.