سحر بیات

سحر بیات، هنرمند و نقاش ۳۰ ساله، به‌تازگی ازدواج کرده بود؛ زنی خوش‌اخلاق و سرزنده که کوهنوردی، اسکی و سفر در ایران را دوست داشت و تابلوهای نقاشی بسیاری از او به یادگار مانده است.

شامگاه پنجشنبه ۱۸ دی ۱۴۰۴ (۸ ژانویه ۲۰۲۶)، در حالی که دست‌در‌دست همسرش در محله نارمک تهران به خانه بازمی‌گشت، با اصابت گلوله جنگی نیروهای امنیتی به سر کشته شد. همسرش پیکر او را بر دوش گرفت و پیاده به بیمارستان الغدیر رساند. بخش راستی‌آزمایی بی‌بی‌سی فارسی و شورای ملی مقاومت ایران همین شب و محل را ثبت کرده‌اند؛ پیکر سحر، پیچیده در پتو، در میان جان‌باختگانی بود که در محوطه پشتی بیمارستان رها شده بودند چون سردخانه‌ها پر بود.

خانواده پس از سه روز پیگیری پیکر را از سردخانه بهشت‌زهرا تحویل گرفتند. اجازه خاکسپاری در تهران داده نشد و او را در روستای سوتلق تویسرکان، زادگاه پدری‌اش، به خاک سپردند؛ مقامات امنیتی پیش از مراسم از خانواده تعهد گرفتند که شعاری داده نشود. تابلوهای نقاشی سحر هنوز مانده‌اند.