حبیب‌الله فتحی

حبیب‌الله فتحی پدرِ کُردِ شصت‌ودوساله‌ای با هشت فرزند از روستای حاجی‌موسی بیرون دیواندره بود، پسر سعید و گل‌خاص، کاسب بازار که خواندن و نوشتن می‌دانست، زمانی پیشمرگهٔ جوان کومله که پس از اعدام برادرش کار حزبی را گذاشت و دهه‌ها پیرمرد مدنی آرامی ماند که همسایه‌ها برای حل اختلاف به او رو می‌آوردند.

در زن، زندگی، آزادی با جوانان دیواندره راه می‌رفت و می‌کوشید امن‌ترشان نگه دارد. نزدیکان به بنیاد عبدالرحمن برومند گفتند مأموران سپاه او را «لیدر اعتراضات» شناخته بودند. صبح ۲۸ آبان ۱۴۰۱ دوباره به میدان مرکزی آمد؛ پس از گاز اشک‌آور کوتاهی در حیاط آشنا استراحت کرد و برگشت. شاهدان می‌گویند وقتی پس از هشدار به جوانان دربارهٔ خانهٔ سوختهٔ نماینده رو به مأموران کرد، دو لباس‌شخصی از چند صد متری با کلاشینکف شلیک کردند، گلوله‌ای از پشت سر وارد شد و نیمهٔ چپ صورتش را از بین برد. مردم نگذاشتند جنازه را ببرند؛ خانواده همان روز بدون گواهی فوت در حاجی‌موسی دفنش کرد. مقامات بعداً علت را «بیماری قلبی» نوشتند.