کمیل جمشیدی

کمیل جمشیدی، فرزند علی، متولد ۱۹ اردیبهشت ۱۳۶۸ (۹ مه ۱۹۸۹) و پدر پسری ۱۳ ساله به نام کیان بود. برادرش معین بعدها نوشت که کمیل «کوهی بود که پشتم بود» و همه خانواده به او تکیه می‌کردند، و تا آخرین نفسش نام ایران بر لبانش بود.

او پنج‌شنبه ۱۸ دی ۱۴۰۴ (۸ ژانویه ۲۰۲۶)، در جریان اعتراضات سراسری، در شهرک اندیشه در شهرستان شهریار و نزدیکی فردیس کرج با شلیک ماموران امنیتی جمهوری اسلامی از ناحیه گردن هدف گلوله قرار گرفت و در ۳۶ سالگی جان باخت. یکی از روایت‌های ویتنس ریپورت زمان شلیک را شامگاه جمعه ۱۹ دی ذکر کرده، اما خانواده، هرانا و جاویدنامان ایران اینترنشنال ۱۸ دی را ثبت کرده‌اند. خبرگزاری هرانا کشته شدن او را تأیید کرده و نام او همراه با نام پدرش در فهرست کشته‌شدگانی که دولت جمهوری اسلامی منتشر کرد آمده است. شورای ملی مقاومت و جاویدنامان سن او را ۳۷ سال نوشته‌اند.

پیکر او ۲۳ دی ۱۴۰۴ در بهشت رضوان شهریار به خاک سپرده شد. دو جوان دیگر از شهرک اندیشه که در همان روزها کشته شدند، پوریا خیری همسایه همیشگی‌اش و سینا علیزادگان، در کنار او آرام گرفتند. به گفته برادرش، آخرین خواسته کمیل این بود که اگر کشته شد، نگذارند اسمش فراموش شود؛ هواداران تصویر او را در تجمع ۲۵ بهمن ۱۴۰۴ ایرانیان در مونیخ همراه داشتند. در مراسم چهلم او در شهریار، مادرش گفت: «پسرم را هدیه به وطن کردم.» پسر نوجوانش نیز گفت: «کاش من به جای تو تیر می‌خوردم.»