ستایش شفیعی

ستایش شفیعی، که در برخی فهرست‌ها با نام ستایش شفیعی تفرشی ثبت شده، زن ۲۰ ساله اهل تهران بود. او سه ساله بود که پشت درهای شیرخوارگاه رها شد و بی‌خانواده، زیر پوشش سازمان بهزیستی و یک خیریه بزرگ شد. دوستان و مربیانش او را دختری ورزشکار و اهل کتاب به یاد می‌آورند که پس از ۱۸ سالگی و پایان حمایت رسمی، بی‌درنگ وارد بازار کار شد تا روی پای خودش بایستد. او به یکی از مددکاران گفته بود دوست دارد مشهور شود تا همه او را بشناسند.

روز پنجشنبه ۱۸ دی ۱۴۰۴ (۸ ژانویه ۲۰۲۶)، در جریان اعتراضات تهران، با شلیک دو گلوله جنگی نیروهای حکومتی کشته شد. روایت‌های یادبود می‌گویند او خود را سپر نوجوانی ۱۲ یا ۱۳ ساله کرد که در کنارش هدف گلوله قرار گرفته بود. در برخی یادبودها محل کشته شدن او میدان خراسان و در چند روایت تاریخ آن ۱۹ دی آمده است. چون کسی را نداشت، پیکرش پس از چند روز و به سختی به دست مددکاران و آشنایانش شناسایی شد.

هه‌نگاو هویت او را در میان دست‌کم سیزده نفری که در تهران با شلیک مستقیم کشته شدند، از جمله آرش بهفر و علی عنبرستانی، احراز کرده است. هرانا نام او را در شمار جان‌باختگان تأییدشده آورده و نامش در فهرستی که دولت در بهمن ۱۴۰۴ منتشر کرد نیز آمده است. آرامگاه او در بهشت زهرای تهران است و بسیاری که هرگز او را ندیده بودند از دیگران خواسته‌اند به مزارش سر بزنند تا تنها نماند.