سیاوش فرخی

سیاوش فرخی ۳۷ ساله و ساکن تهران بود و تنها برادر خواهرش. خواهرش نوشته است که سیاوش آن‌قدر مهربان و دلسوز بود که فکر می‌کرد تا آخر عمر کنارش خواهد بود؛ «سیاوش پشت و پناهم بود».

او پنج‌شنبه ۱۸ دی ۱۴۰۴ (۸ ژانویه ۲۰۲۶) به مادرش گفت که می‌خواهد برای پیوستن به اعتراضات بیرون برود. وقتی مادرش اصرار کرد که نرود، پاسخ داد: «مامان، اگر من نروم پس چه کسی برود؟ زندگی‌مان را ببین.» همان شب در خیابان ۲۰ متری افسریه تهران با شلیک نیروهای جمهوری اسلامی، نخست به دست و سپس به کمر، هدف گلوله قرار گرفت و در همان ساعت‌های نخست سرکوب جان باخت.

او دیگر به خانه برنگشت. خانواده‌اش دو روز در بیمارستان‌ها به دنبال او گشتند تا سرانجام پیکرش را در میان جان‌باختگان در پزشکی قانونی کهریزک یافتند.