منصوره حیدری

منصوره حیدری، پرستار بیمارستان تأمین اجتماعی بوشهر و مادر دو فرزند بود که به گفته بیشتر روایت‌ها ۱۰ و ۸ ساله‌اند (هه‌نگاو سن فرزند کوچک‌تر را ۷ سال گزارش کرده است). او با همسرش بهروز منصوری در بوشهر زندگی می‌کرد. نام او با نام پدر مراد در فهرستی که دولت در بهمن ۱۴۰۴ منتشر کرد نیز آمده است.

شامگاه پنجشنبه ۱۸ دی ۱۴۰۴ (۸ ژانویه ۲۰۲۶) اعتراضات بوشهر از خیابان سنگی و پل پوردرویش به خیابان عاشوری کشیده شد. هه‌نگاو تأیید کرد که این زوج مقابل مسجد قرآن در خیابان عاشوری ایستاده بودند که نیروهای حکومتی مستقر در داخل مسجد با گلوله جنگی به سوی آنان شلیک کردند و هر دو در دم جان باختند. بر اساس روایت‌هایی که منوتو و دیگران منتشر کردند، این زن و شوهر برای کمک به زهره فاضلی، زنی که با عصا راه می‌رفت و تازه گلوله به پایش خورده بود، به سمت او رفتند و خودشان نیز هدف گلوله قرار گرفتند. هرانا نام منصوره را در فهرست جان‌باختگان تأییدشده بوشهر آورده است.

مراسم چهلم این زوج روز چهارشنبه ۲۹ بهمن ۱۴۰۴ (۱۸ فوریه ۲۰۲۶) در روستای بنه‌گز در نزدیکی بوشهر برگزار شد. ویدیوی سوگواری مادر منصوره بر مزار دختر و دامادش بازتاب گسترده‌ای یافت. ایران اینترنشنال یاد این زوج را با عبارت «از ازدواج تا جاودانگی» گرامی داشت: آن‌ها یکدیگر را تنها نگذاشتند.